Vedat Türkali – Tek Kişilik Ölüm

Salt düşlemeye dayanmayan bu romanda, gerçek kişilerle ilgili olaylar, konuşmalar aslına tastamam bağlı kalınarak, belge niteliğinde verilmeye çalışılmıştır. Bol belgesel kullanılmış bir film deyin isterseniz. Vedat TÜRKALİ Cezaevinin Duvarları Kar serpiştirmeye başladı. Martın son oyunu bunlar. Bozuk asfaltta, göllenmiş çamurlu suları iki yana savurarak geçen boz bulanık asker kamyonları, uçuşan karların soğukluğunu taşıyor çevreye. Cezaevi karşıda, kırmızı kiremitli çatıların lekelediği sis bulutu altına sinmiş tekdüze kışla yapılarında. Nöbetçilerin dolaştığı tel örgülü bahçe kapısındaki görüşmeciler, gelip geçen minibüslerin ara sıra duralayarak kadınlı erkekli birilerini bırakmasıyla kalabalıklaşıyor. Bazıları kapının yanındaki barakaya girdi, birkaçı sundurma altında. Ankara otobüsünden sabah sekizde inip de, Topkapı’daki terminalden doğru buraya gelince, karşıki kapıda o da dolanmıştı bir süre. Görüşme onda başlayacakmış. Barakadan çıkıp minibüse giden yaşlı bir kadın bu kahveyi gösterdi; en iyisi burada beklemekmiş. Büyük camın dibindeki masada, garsonun ikide bir getirdiği sıcak çayı yudumluyor. Araçların koşturduğu çamurlu yola, kışla yapılarını çevreleyen kırlara bakınıp duruyor, bunca yıl sonra oğluyla görüşmek için cezaevi kapısında beklemenin, yerleşip kalacakmış gibi çöken ağırlığını sürekli bir dirençle dağıtmaya çalışıyordu. Dün gece ara sıra başını önüne düşüren sayıklamalar dışında, sarsıntılı yol boyu, içinde gezinen, düş mü düşünce mi, bir türlü ayıramadığı bulanık nesneler, birer ikişer sokulup boş masanın çağrısız konukları olmuşlardı şimdi de; söyleşiye girmek tatsızdı onlarla. Saatine baktı, daha epey var.


Bulutu aralamış şaşırtıcı bir güneş vurdu camdan, sonra gene gölgelendi. Kalkıp kapıya gitsem, görüşmecilere mi karışsam? Böyle uzaktan gözlemek daha iyi geliyordu. Belki Doktor Hanım da ordadır! Gelmeyeceğim demiş, gelmez. Yadsımaya çalıştığı bir kırgınlıkla Doktor Hanım dediği Doktor Gülşen, Levent’in, cezaevindeki oğlunun annesiydi. Yirmi yılı geçiyordu, ayrılalı beri görüşmemişlerdi bir. Tek tük aklar daha o günler vardı kapkara saçlarında, artık iyice ağarmıştır. Boyatmıyorsa. Boyatmaz!… Böyle tez, kesin yargıya varmasına takıldı gene. Ya boyatıyorsa? Boyalı saçları permanantda yaptırmıştır!., -takma kirpikleri, ojeli tırnakları, moda giysileriyle Doktor Gülşen… Olmaz’ı varsaymakla bile, içinde bir şeylerin yıkılır gibi olduğunu duyumsuyordu. Kırık dökük de olsa yıkılan şeyler, yüreğine kök salmış Doktor Gülşen saygısından alıp götürecekleriyle, sanki bir mutluluk kaynağıydı. Bir tür öç alma duygusuyla mutluluk kaynağı… Olamaz mı? Yılların silip yok edemediği, düşmanlıktan da öte bir şeyler var aramızda. Levent var! Yirmi yılı aşkın ayrılık serüveni, cezaevi kapısında da bitmemiş; belleğinden sürüp atmak istediği ne varsa, önlenemez bir akışkanlıkla bu soğuk kışla cezaevi karşısındaki kahvede dolup duruyordu yüreğine. Oğluna, Levent’e, yıllar yılı uzak durmasının Doktor Gülşen’den kaçmak olduğunu söylerken kendini suçlu saymaktan da bir türlü kurtulamamıştı. Yadsıyabilirsin, saklayamazsın.

Sürüp giden yaşamın baş döndüren doğurganlığında bir şeyleri sonuna dek örtbas etmeye kimin gücü yetiyor ki? İyice yoruldum artık. Geçmişte yitip kalmış acılı günleri bile buruk bir özlemle anımsıyordu. Ölçüler yamuluverdi; yaşlılığın göstergesi bunlar olsa gerek. Gülşen acımasızdı, katıydı. Kaskatıydı. Bir süre özendim ben de. Parçalandım. Bunu bugün söylüyorsun. Yo, o günler de biliyordum. O yüzden yitirdim ne yitirdimse. Gülşen benden her vakit güçlü oldu; doğruydu anlamına da gelmez bu. Ona sorarsan hayının biriyim ben. Öyle miyim? Peki, niye soruyorsun? Maltepe paketini çıkarıp bir sigara yaktı. Kalp yetmezliği tanısıyla yattığından beri, doktorların da baskısıyla, iyice azaltmıştı sigarayı. Çok dayanamazsa yakıyor, bu da günde beşi altıyı geçmiyordu.

Tam bırakmak da istemiyordu, borçlulukla bağlıydı sigaraya! Bu zıkkım olmasaydı çıldırırdım ben o günler. Derince çekip dumanı bütün ciğerlerinde duymanın doyumuyla gevşedi, soluğunu boşalttı ağır ağır. Cama doğru yayılan duman bulutuna takılıp kaldı. Sorgulama, hesaplaşma yeri mi burası? Yine mi sorgulama, hesaplaşma; yirmi yıl önce gene cezaevi kapısında başlamadı mıydı? Sesli sessiz sürüp geliyor o günden beri. Doktor Gülşen güçlü olabilir, hiç kuşkum yok ki ben yenilmedim. Tuttuğum yoldan da mutluyum, yaptıklarımdan da; bu da yetiyor bana. Yetmediği olmuyor mu? Eksiksiz olan ne ki? Aslında yenilen onlar. Taptıkları kişilerin pislikleri, çirkinlikleri ortaya apaçık dökülünce çelişkiler yumağına dönen içleriyle hesaplaşmaları gerekirdi. Eski pullar devrildi, yenisini yaratmanın uğraşındalar. Onların devrimciliklerine… Nasıl savunduğunuzu görmek isterdim Doktor Hanım! O savunur mu? Savunmak biz hayınlara düşer!. Birkaç kez üst üste çekip bastırdı sigarayı. Yağacaksa yağsın şu kar da. Sundurmanın altında toplananlar çoğalmaya başladı. Gitsem mi ben de? Dönüp kahveye, masalarda bekleşenlere baktı. Devrimcilerin görüşmecileri mi bunlar da? Çoğu taşralı görünümlü kadınlar, erkekler.

Belli belirsiz mırıltılı bir bekleyiş içinde herkes. Tek görüşmecim ablamdı benim. Keşke hiç uğramasaydı o da; yükümü ağırlaştırıyordu sadece. Yüreğinin yükünü?. Evet, yüreğimin yükünü. Ben karara o yükle varmadım. Gene de kızıyordu ablasına. Her görüşmede yineleyip durduğu kaygılarının, saldırganlığa varan abuk sabuk uyarılarının bir ölçüde etken olduğunu… Hayır, hiç kimse diyemez böyle bir şeyi. Sen de diyemez misin? Belki bazı günler düşündüm bunları, şimdi kesin söylüyorum ki, ev, birkaç kez ağbim, özellikle ablam bitmez tükenmez saldırılarıyla bunalttılar beni; o kadar. Onun için de Levent’e karışmadım; karışmam. Karış istersen!. Seninle görüşmeye çıkacağından bile güvenli değilsin daha. Sağalmayan bar yaranın acısını duydu birden. Ne denli örtbas etmek istemişsen izleri o denli derin oluyor. Açıklığa varmak da o denli güç.

Sorunlarla birlikte doğmuştu Levent. Başka bir soruna da gerek kalmadı! Gülşen’den acılarla kopuştan sonra, çökmüş yürekle dolanıp durduğu ilk yıllar, oğlunu pek seyrek anımsadı. Ablasının, Levent’in halasının Bostancı’da, denize yakın evinde, bir iki yaz tatili oğluyla birlikte geçirdiği sayılı günler de hiçbir iz bırakmadan geçip gitmişti sanki. Sessiz bir ilkokul öğrencisiydi daha Levent; halasının evinde iyice çekingendi. Sonra da pek birlikte olmadılar. Ayrıldıklarında Gülşen, çocuk için bir istekte bulunmamıştı, istese neyini alacaktı ki? O da biliyordu bunu. Kültür Bakanlığı’na bağlı bir yan kuruluşun kitaplığına atanıncaya dek parasız, umutsuz dolaştığı günler, Doktor Gülşen, yanında bebeği Levent’le zorunlu hizmet gereği Doğu’da doktorluğa başlamıştı. Çeşitli kentlerde, sağlık ocaklarında epeyi de sürdü bu görev, İstanbul’a döndüklerinde ilkokula girecek yaşa, yedi yaşına basmıştı Levent, baba oğul ilk kez Bostancı’daki hala evinde karşılaştıklarında oğluna bir yazlık pabuçla bir mayo alarak ilk harcamasını yapmıştı. Sonraki yıllar, daha çok hala aracılığıyla ufak tefek yardımlar etti gene; ara sıra para gönderdi oğluna. Lise’de, daha sonra bitiremediği Teknik Üniversite’deki öğrenim yıllarında da sürdürdü yardımlarını.

.

PDF Kitap İndir

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir