Ahmet Ümit – Kukla

Gazete binasının önüne geldiğimde vakit öğleyi bulmuştu. Sabahtan beri yağan yağmur dinmiş, cüretkâr bir güneş, kül rengi bulutların arasından sıyrılıp, tatlı tatlı gülümsemeye başlamıştı. Yaşlı Plymouth’umdan inerken Tolga’yı gördüm. Fotoğraf çantası omzunda hızlı hızlı yürüyordu. Beni fark edince duraksadı. “Merhaba Adnan Abi.” Eliyle arabamın kaportasına dokunarak ekledi. “Senin Anka Kuşu yine formunda.” “Anka Kuşu” bizim 54 model Plymouth’un lakabıydı. Babamdan miras kalan arabayı gördüğü gün rahmetli Tufan Abi takmıştı bu adı ona. “Formunda olacak tabiî. Kimin arabası?” “Öyle, öyle de” dedi, “sahibi gazeteye biraz erken gelse daha iyi olacak.” Takılmasına aldırmadım. Gençlerin içinde en çok onu severdim. Biraz laubaliydi, ama işinin erbabıydı.


Đki yıl önce, yani henüz haber yapma yeteneğimi yitirmemişken hep onu alırdım yanıma. “Daha öğrenememişsin bu mesleği” dedim başımı sallayarak. “Erken gelmek çömezlere mahsustur. Tecrübeli gazeteciler öğleden önce işe gelmez.” Gülümsemesi tüm yüzüne yayıldı, eliyle bir hoşça kal işareti çakarak, ileride onu bekleyen beyaz Opel’e doğru yürüdü. Opel’in arka koltuğunda kendim araştırmacı gazeteciliğin üstadı ilan eden Şekip Đnce oturuyordu. Baktığımı görünce, selam vermemek için başını öne eğdi. Bir zamanlar kıçımdan ayrılmayan adam, gazetede yıldızım söndüğünden beri benden uzak duruyordu. Bugün selamımızı da almamıştı. Demek ki artık ilişkileri iyice koparmak istiyordu. Ne diyebilirdim, akıllı çocuktu. Ben de ona arkamı dönerek, gazete patronumuzun “Balkanlar’ın ve Ortadoğu’nun en görkemli plazası” olarak tanımladığı, o biçimsiz, beton, çelik ve cam yığınına yürümeye başladım. Döner kapının hemen önünde iki küme oluşturan benim gibi tiryakiler tutkuyla sigaralarını içiyorlardı. Đkitelli’ye taşındıktan sonra, Cağaloğlu’ndayken özgürce tüttürdüğümüz sigaralarımızı bina içerisinde içmemiz yasaklanmıştı. Zaten şehirden bu kadar uzak bir yerde çalışmayı henüz içimize sindirememişken, sigaranın dışarıda içilmesi zorunluluğunu önceleri açık bir zulüm olarak görüp direnmeye kalkmış, fakat yönetimin kararlılığı karşısında duruma razı olup, nikotin ihtiyaçlarımızı, yağmur, kar demeden kapı önünde giderir olmuştuk.

Sigara içenlerin arasından tanıdıklarımla selamlaşarak, cam fanus adını verdiğim kapıya yaklaştım. Adımımı atmamla birlikte cam fanusun beni kapıp gazetenin içine fırlatması bir oldu. Çilem bitti mi dersiniz, ne gezer. Şimdi de geçilmesi zorunlu bir kale gibi, güvenlik kapısı dikiliyordu karşımda. Arabamın anahtarını, cep telefonumu görevliye verdikten sonra kapıdan geçtim. Gazeteye her gelişimde yaptığım gibi santraldaki üç kızı başımla selamlayarak geçiş turnikesine yöneldim. Kimlik kartımı elektronik aygıta uzatıp, kendimden emin bir tavırla turnikeye girdim. O da ne? Çelik demirler geçişime izin vermiyordu. Teknik bir arıza olduğunu düşündüm. Kartı yeniden uzatarak, geçmeyi denedim. Boşuna, çelik çubukların beni geçirmeye hiç niyetleri yoktu. Halime acıyan bir güvenlik memuru yaklaştı. Kartı alıp bir de o denedi. Hayır, elektronik aygıt gerçekten de kartımı okuyamıyordu. Güvenlik memuru elinde kartımı evirip çevirirken, bende jeton düştü.

Kovulmuştum. Şekip Đnce’nin beni görmezden gelmesinin nedeni de buydu. Kovulduğumu o da biliyordu. Büyük olasılıkla patron onlarla bu konuyu konuşmuş, tepki göstermelerini önlemek için onaylarını almıştı. Kovulduğumuza göre demek ki kimse de bizi savunmamıştı. Belki Arif… Yok canım Arif karşı çıksaydı, beni arayıp kovulduğumu da haber verirdi. Anlaşılan o da artık beni savunmaktan yorulmuştu. Yine de ona kızmaktan kendimi alamıyordum. Edeceği altı üstü bir telefondu. Hiç değilse insanların gözü önünde böyle kapıdan dönmek zorunda kalmazdım. Bir an turnikenin üzerinden atlayıp, içeri girmeyi başta Arif olmak üzere alayına sövüp saymayı, rezalet çıkarmayı düşündüm. Ama bu duygum parladığı gibi çabucak söndü. Onlar buna değmezdi, daha da önemlisi düşündüklerimi yapacak güç yoktu bende. Olan olmuştu. Şimdi pişkin görünme zamanıydı.

Đçimde büyüyen bozgun duygusunu bastırıp, yüzüme rahat bir ifade yerleştirdim. Güvenlik görevlisine teşekkür ederek, elindeki kartımı aldım. Kapıya yönelecekken, duraksadım. Kapıyla aramdaki uzaklık topu topu beş altı metreydi. Kimseye çaktırmadan gitsem, hayır, hayır, böyle kuyruğumu bacaklarımın araşma kıstırıp, kaçar gibi uzaklaşmamalıydım. Nasıl olsa kovulduğumu anlayacaklardı. Onlar anlamasa bile, daha şimdiden kuşkulu gözlerle beni süzmeye başlayan bu genç irisi güvenlik görevlisi olanları ballandıra ballandıra anlatmaktan geri durmayacaktı. Santraldaki kızlara yöneldim. Biri telefonla konuşuyor, öteki not alıyor, diğeri ise mutsuz gözlerle boş boş önüne bakıyordu. Beni görünce boş boş bakması kayboldu, ama mutsuzluğu öyle kolay kolay geçeceğe benzemiyordu. “Buyurun Adnan Bey” dedi yılgın, adeta cansız bir sesle. “Ne istemiştiniz?” “Teşekkür ederim, hiçbir şey istemiyorum” dedim. Acınacak durumuyla alay edebilen birinin kendine güveni içerisindeydim. Az önce bana geçit vermeyen turnikeyi işaret ederek ekledim. “Duruma bakılırsa işten ayrılıyorum.

Sizlerle vedalaşmak istemiştim.” Kız yine boş boş bakmaya başlayınca, bütün bu konuşmaları yapmaya kalkıştığım için kendime lanetler yağdırarak, “Đşten kovuldum” diye açıkladım. “Artık görüşemeyeceğiz. Sizlerle vedalaşmak istedim.” Kızın boş bakan gözleri şaşkınlıkla büyüyünce rahatladım. Sonunda derdimi anlatabilmiştim. “Ah, çok üzüldüm” dedi. Sonra dönerek yanındaki arkadaşlarına kötü haberi verdi. “Duydunuz mu? Adnan Bey gazeteden ayrılıyormuş.” Đki kız da işlerini bırakıp bana baktılar. “Hadi canım?” diye söylendi telefonla konuşanı, eliyle ahizeyi kapatarak. “Evet, Kenan Bey’e yaptıklarını Adnan Bey’e de yapmışlar. Turnikenin önünde kalmış.” “Ne kadar ayıp” diye mırıldandı öteki. “Hadi Kenan Bey neyse de siz bu gazetenin direğiydiniz.

” “Zaten hep iyi insanlar gidiyor” dedi hâlâ eliyle telefonun ahizesini kapatan kız. “Şu gazetede o kadar gereksiz insan varken sizi mi buldular kovacak!” Đçten görünüyorlardı, ama benim konuşmayı uzatmaya hiç niyetim yoktu, güvenlik görevlisini de unutmadan hepsine ayrı ayrı teşekkür ederek ayrıldım yanlarından. Döner kapıdan çıkarken, kızın bahsettiği Kenan’ı düşünüyordum. Đkitelli’ye taşındıktan sonra işten çıkarılan ilk üst düzey gazeteciydi. Benim gibi bir sabah işe gelmiş ve içeri girememişti. Ne olup bittiğini anlayıncaya kadar iyice rezil olmuş, sonra da çaresizce evinin yolunu tutmuştu. Kapıdan çıkmadan önce, “Demek ki Đkitelli’de insan işten böyle atılıyormuş” diye mırıldandığını söylediler. Gazetecilerin arasında pek sevilmezdi Kenan. Ne yalan söyleyeyim, birçok arkadaş gibi ben de içten içe sevinmiştim onun böyle aşağılanarak işten atılmasına. Kim derdi ki bir gün ben de aynı biçimde işten atılacaktım. Gerçekten de işten atılmayı hiç beklemiyordum. Evet, son iki yıldır işler çok kötü gidiyordu. Artık gazetecilik yaptığım söylenemezdi. Bana açtıkları köşede haftada bir suyuna tirit yazılar yazıp, durumu idare etmeye çalışıyordum. Ama benim gibi o kadar çok gazeteci vardı ki.

Bir dönem başarılı işler yapıp sonra yorulan, sıkılan, bunalıma düşen gazetecileri yönetim başından atmaz, belki vefa borcuyla, belki ileride işe yarar düşüncesiyle elinde tutmaya devam ederdi. Ben de yedekte tutulan gazetecilerden biri olarak gül gibi geçinip gidiyordum. Geçinmek deyince kendi faturalarımdan önce oğlumun son okul taksiti aklıma geldi. Ödeyemezsem Funda’ya yani eski karıma çok ayıp olurdu. Kovulduğumu anladıktan sonra ilk kez panikliyordum. Geçim derdi hiç aklıma gelmemişti. Boşuna suçlamamıştı Funda beni, “Sorumsuz herif” diye… Dur dur, hemen karamsarlığa kapılmayalım. Đşten çıkardıklarına göre bu adamlar tazminatımı da ödemek zorundaydılar. Kenan’ı kovduklarında tazminatını geciktirmeden ödemişlerdi. Altı yıldır bu gazetede çalıştığıma göre alacağım para da hatırı sayılır bir miktar olmalıydı. O parayla oğlanın son taksitini öder, kalanıyla da iş buluncaya kadar idare ederdim artık. Yeniden rahatlamıştım. Önüme çıkan su birikintisinin üzerinden sevinçle atladım. Ama çok geçmeden kapıldığım bu sevincin ne kadar aptalca olduğunu anladım. Elimdeki para bitince ne yapacaktım? Đş bulurum, diye mırıldandım, kendimi ikna etmeye çalışarak, ama buna inanmak çok zordu.

Bizim camiada, benim artık işe yaramayan bir alkolik olduğum söylentisi çoktan yayılmıştı. Hangi gazete benim gibi birini işe alırdı? Hadi eski günlerin hatırına, dostların yardımıyla işe alındım diyelim, ben bu karmakarışık kafayla, bu yılgın ruh haliyle nasıl çalışırdım? Gazete yönetimine, beni işten çıkaranlara içimden küfürler yağdırmaya başladım. Sahi bunlar beni niye işten çıkarmışlardı? Ocak ya da temmuz ayı olsa enflasyonla mücadele gerekçesiyle attıklarını düşünecektim, gazeteler genellikle bu aylarda insanları işten çıkarırdı. Ama nisanın başlarında tensikata gittikleri görülmüş iş değildi. Üstelik benden başka kimseyi çıkardıklarını da sanmıyordum. Son zamanlarda, bırakın yayın yönetmeni, yazı işleri müdürü gibi üst düzey yöneticilerini, gazetenin çaycısıyla bile kavga etmemiştim. Öyle, kimsenin etlisine sütlüsüne karışan yazılar da kaleme almıyordum. O halde neden beni işten çıkarmışlardı? Arabama gidene kadar bunun nedenini bulamadım. Ön camında kurumaya başlayan yağmur damlalarıyla hüzünlü, ama uysal bir arkadaş gibi beni bekleyen Plymouth’uma binip, geniş göğsünde, geçen hafta Gazeteciler Cemiyeti’nde verilen kokteylin atmayı unuttuğum davetiyesini görünce gerçek kafama dank etti. Kokteylde Cengiz’e, yeni yayın yönetmenimiz Bahri Narman’ı çekiştirmiştim. Đşten atılmama neden olan buydu. Bizim camiada yayılmasını istediğin bir söylenti mi var, Cengiz’e anlatman yeter. Ne yapar eder, hatta yalnızca bu haberi vermek için insanların ayağına kadar gider, olanları herkesin duymasını sağlardı. Kötülük olsun diye değil, yapısı böyle olduğundan. Anında başkalarına anlatmıştır benim yayın yönetmeni hakkında söylediklerimi ve kısa sürede Bahri Narman’ın kulağına ulaşmıştır bu haber.

Aslında Cengiz’le konuşurken, bunları anlatabileceğinin farkındaydım, ama içkiden mi, yoksa iki yıldır yan gelip yattığım halde beni işten atmamalarının verdiği rahatlıktan mı, dilime engel olmamıştım. Şanssızlığım biraz da, yayın yönetmenliğine getirilen Bahri Narman’ın kişiliğinden kaynaklanıyordu. Eğer eski yayın yönetmenimiz Mazhar işbaşında olsaydı hakkında konuştuğum için asla beni işten uzaklaştırmayı düşünmez, “geveze pezevenk” diyerek duyduklarına gülüp geçerdi. Fakat Bahri Narman böyle bir davranışı asla affetmezdi. Çünkü o, gazeteyi yönetmekten çok kendini ispat için uğraşıp duruyordu. Özgüveni zayıf olduğu için sert yöntemlere başvurmaktan çekinmiyordu. Ama hakkını da yemeyelim, Bahri Narman günümüz gazete patronlarının tam aradığı adamdı. Uyanıktı, ataktı, iki dil biliyordu daha da önemlisi gazetecilik kadar ticaretten, işletmecilikten de anlıyordu. Son iki yıl içerisinde, yani ben dibi boylarken o, patronunun yeni gözdelerinden biri olmuş, genç yaşta gazetenin yayın yönetmenliğine kadar yükselmeyi başarmıştı. Ama daha alacağı çok yol, ele geçireceği çok kale vardı. Bu yüzden otoritesini sarsacak en ufak bir söylentiyi bile kaldıramazdı. Gazetecileri iyi tanımadığı için de saygınlığını ancak böyle koruyabileceğini sanıyordu. Bir gün hanyayı konyayı anlayacaktı, ama bu arada benim gibi bir düzine ekâbir gazetecinin de ekmeğiyle oynamış olacaktı. Arabamı çalıştırırken, Bahri Narman hakkında düşünmenin bile beni yorduğunu fark ettim. Bir sigara yaktım.

Arabamı hareket ettirmeden önce son bir kez, gazete binasına baktım. Gözlerim üst katta Bahri Narman’ın odasının penceresine takıldı. Acaba beni izliyor muydu? Oradan kim bilir ne kadar küçük biri olarak görünüyordum. Belki de benim umutsuz adımlarla arabama binmemi, çaresizlik içinde evime dönmemi, kendi büyüklüğünün kanıtı olarak görüyordu. Hadi canım sen de adamın işi gücü yok, gazete için hiçbir önemi kalmamış bir elemanın ayrılışını mı izleyecekti? Aklımdan bunlar geçerken pencerenin önünde bir gölge kıpırdar gibi oldu. Neden izlemesin, diye geçti aklımdan. Bunlar manyaktır. Pencereye daha dikkatli bakmaya başladım. Hayır yanılmıyordum, penceredeki kıpırtıların nedeni, beni izleyen Bahri Narman değil, yağmur bulutlarının gökyüzünde hızla çoğalmaya başlamasıydı. Güneşin kaybolmasıyla bina rengini yitirip, gökyüzünün koyu kurşunîliğine büründü. Tuhaftır, nefret ettiğimi sandığım bu binaya bakarken, içimde hüzne benzer duyguların uyandığını hissettim, ama aldırmadım, sigaramdan derin bir nefes daha çekip, arabamın gazına usulca dokundum. Đkinci bölüm Otobana çıkar çıkmaz yeniden başladı yağmur. Önce bir serpinti, ardından bir metre önümü bile görmeme engel olan bir sağanak. Kimse arabasına çarpılmasından hoşlanmaz, ama bendeki kaza korkusu saplantı düzeyindedir. Kaza dediysem yanlış anlaşılmasın yalnızca kendi canım için kaygılanmaktan söz etmiyorum.

Kuşkusuz herkes gibi ben de yaralanmaktan, sakat kalmaktan, ölmekten korkarım, ama arabama verilecek en küçük bir zarar da bedenime alacağım bir darbe kadar korkutur beni. Sözünü ettiğim takıntı -bakın takıntı diyorum- bana rahmetli babamdan miras kaldı. Toprağı bol olsun bizim peder, dünyanın en uysal adamıydı. Ne dışarıda içki içer ne de gecelerini arkadaşlarıyla geçirirdi. Bankadan çıkar çıkmaz soluğu evde alır, her akşam olduğu gibi bir kadeh rakısını, ailesiyle aynı masada içerdi. Mesleği olan bankacılığı ne fazla sever ne de nefret ederdi. Mesleği sevmeyi de fazla önemsemezdi zaten. Đnsan para kazanmalıydı, bunun için de bir işi olmalıydı. Ailesinden sonra, yaşamda önem verdiği tek şey Amerikan arabalarıydı. Amerikan arabalarına olan ilgisini hobi diye tanımlarsam, onun bu tutkusuna saygısızlık etmiş olurum. Amerikan arabalarından bahsederken, sanki masallardaki büyülü atları tarif eder gibi yüzü gerilir, gözleri kısılır, sesi heyecanla titremeye başlardı. Belki inanılmaz gibi gelecek, ama babam sokaktan geçen arabaların seslerine göre markalarını, modellerini, kaç silindir olduklarını bilirdi. Annem, ben doğarken öldüğü için onun bu konudaki duygularını bilmiyordum, ama üvey annem Keriman Abla hiçbir zaman anlayamamıştı babamın araba tutkusunu. Bırakın anlamayı, babamın olmadığı yerlerde onun araba sevdasıyla alttan alta alay etmekten bile çekinmemişti. Evliliklerinin ilk günlerinde babamın bu tutkusuna saygı gösterir gibi olmuş, ama sonra, özellikle de ilk eşinden olan oğlu Doğan’ın evde üvey evlat muamelesi görerek, yatılı okula gönderilmesinin ardından tavrını tümüyle değiştirmişti.

Đtiraf etmek gerekirse, babam ölünceye kadar, ben de Keriman Abla gibi pek anlamlı bulmamıştım onun bu geniş arabalara duyduğu ilgiyi. Evet, arabalara binmekten hoşlanırdım, şoförlüğü daha on üç yaşındayken öğrenmiş olmakla açıkça ovunurdum. Ama babamın her sabah uyanır uyanmaz, ilk iş olarak arabasının yanına gitmesini, hafta sonlarını arabasıyla uğraşarak geçirmesini, herkes gibi park etmek için sokağı kullanmak yerine evin yakınlarında bir garaj kiralamış olmasını anlayamazdım. O garaj yalnızca arabasını koruduğu bir sığmak değil, adeta bir Amerikan arabaları tapmağıydı. Duvarın birine boydan boya bir kitaplık yapmıştı. Rafları Amerikan arabalarıyla ilgili yazılı, görsel belgelerin yer aldığı dosyalarla doldurmuştu. Neler yoktu ki bu dosyalarda? Chevrolet’ler, Plymouth’lar, Cadillac’lar, Chrysler’ler, Ford’lar, Pontiac’lar, Lincoln’ler… Bu arabaların üretildiği fabrikalar, ilk modellerinin resimleri, aksesuarları, bunlara sahip olan şarkıcılar, oyuncular, sporcular, devlet başkanları… Pek çok insanın anlamsız bulacağı böyle bir uğraşın, babam tarafından ciddiye alınarak, ancak istihbarat servislerinde görülebilecek bir titizlikle arşivlenmesi beni derinden etkilemişti. Onun bu gizli dünyasını gördükten sonradır ki babamın Amerikan arabalarına duyduğu tutkuyu anlamaya çalışmış, nedenleri üzerinde kafa yormaya başlamıştım. Fakat daha nedenlerini bulamadan ben de bu tutkuya kendimi kaptırmıştım. Erkekler ile otomobillerin arasındaki o tuhaf bağlılığın muhteşem birer örneği olan bu arabalar, bir heykeltıraşın elinden çıkmışa benzeyen biçimi, göz alıcı rengi, motorunun bir müzik aleti gibi ritimli işleyişinden çok, üretildiği yılların izini taşıyan gizli tarihiyle ilgimi çekmişti benim, inanın, abartmıyorum. Her araba üretildiği yılın izlerini taşır. O yıllardaki ekonomik durum, politik ortam, uluslararası ilişkilerde yaşananlar, askerĐ gerginlikler, sanatsal yaratım sürecindeki inişler çıkışlar, hatta modadaki gelişmeler, otomobil dilinin özel şifreleri olarak üretilen arabanın jantlarında, kaportasında, şasisinde, motorunda, camlarında, dikiz aynalarında, lastiklerinde, boyasında yerlerini alırlar. Sürücüler bu şifreleri tam olarak çözemese de araçlarına sinmiş olan zamanın ruhu, her fırsatta kendini hissettirmeye çalışır. Bu ruhu hissetmek sürücülere hiçbir şey kazandırmaz aslında. Olsa olsa aracıyla övünürken söyleyebileceği birkaç parlak lafı daha olur, hepsi bu.

Bana gelince, babamın araba tutkusunu çözmeye çalışırken, araştırmamın kurbanı olarak, bu gizli şifrelerin arasında sıkışıp kalmış, bir araba sevdalısı olup çıkmıştım. Belki de babam bunları hiç düşünmemişti bile. Belki de o sadece bu büyük arabaların albenisine kapılmıştı. Belki de uzun yıllar Anadolu kentlerinde görev yapan Đstanbullu bir memur olarak, çevresindeki insanlardan farklı olduğunu göstermek için sarılmıştı araba sevdasına. Bilemiyorum. Ne yazık ki o sağken bu konuyu hiç konuşmamıştık. Gerçi konuşsak da bir sonuç çıkacağını sanmıyordum. Büyük olasılıkla o da tutkusunun nedenini bilmiyordu. Sanırım bilseydi, tutkusunu yitirirdi… Yitirir miydi? Ben bildiğim halde yitirdim mi? Ama ben de tam olarak bilmiyorum ki. Evet, nedenleri üzerine kafa yoruyorum, ne var ki henüz işin içinden çıkabilmiş değilim. Üstelik benim araba tutkum babamınki kadar güçlü de değil. Baksanıza, doğru dürüst bir arşivim bile yok… Her neyse babamın bu tutkusunun nedenlerim artık hiçbir zaman çözemeyeceğim. Belki ben öldükten sonra oğlum… Hayır hayır, onun ilgi alanı Amerikan arabaları değil, bilgisayarlar… Aklımdan bunlar geçerken bir gürültü koptu. Hemen önümde siyah bir Mercedes, bej renkli bir Volvo’ya arkadan bindirdi. Arabaların rahatça hız yapabildiği bu yolda, her an bir acemi Plymouth’uma vurabilirdi.

Bir an önce, araba öğüten bu lanetli yoldan kurtulmalıydım. Aklıma yakındaki grosmarket geldi. Cuma akşamları eve dönerken haftalık erzakımı tedarik ettiğim büyük alışveriş merkezi. Erzak dediysem hemen aklınıza kiler dolduracak, bakliyatından yeşil salatasına geniş bir liste gelmesin. Şöyle ayaküzeri hazırlanacak, rakıma arkadaşlık edebilecek beyaz peynir, sosis, hazır meze, çerez, çoğu zaman bir alışveriş arabasını bile doldurmayacak yiyecek malzemesi. Gerçi bugün cuma değildi, ama ne fark eder. Nasıl olsa artık işe gelmeyecektim. Hem evde rakı stokum da azalmıştı. Sağ şeride iyice yaklaşarak, adım adım ilerleyen arabaların peşine takıldım. Yirmi dakika sonra marketin geniş park yerinde güvenli bir yer arıyordum. Gerçi hafta arası olduğu için market sakindi, park yerinde çok az araba vardı, yine de arabamı öyle uluorta yere bırakmak içimden gelmiyordu. Sonunda marketin sol yanında kuytu bir köşe bulabildim. Đyice azıtan yağmurda koşarak kendimi içeri zor attım. Girişte saçlarımdan akan sulan, elimle silip, kurulandıktan sonra alışveriş arabalarından birini önüme katıp, marketin kedi mamasından bilgisayara, dikiş iğnesinden buzdolabına, motosikletten su matarasına, halis tereyağından hakiki Meksika tekilasına kadar aklınıza gelebilecek her çeşit yerli yabancı maldan oluşan duvarlarının arasında uzanan dar koridorlarında ilerleyerek gerçek dostum rakıların bulunduğu raflara, yöneldim. En tüketim karşıtı olanımızı bile baştan çıkaracak bu mal çeşitliliği karşısında şaşkınlığa düşmeden, kararsızlığa kapılmadan ne istediğini bilen bir insanın soğukkanlılığı içinde, önümde duran ilk rakı kolisine uzandım.

Kalınca bir naylonla sıkıca paketlenmiş koliyi kendime doğru çekerken tabanındaki yırtığı fark ettim. Koliyi anında rafına geri ittim. Biraz geç kalmış olsaydım, rakı şişeleri zeminde patlamış, ortalığı mis gibi anason kokusu kaplamış olacaktı. Daha dikkatli davranmalıydım. Raftaki rakı kolilerinin altına bakmaya başladım. Şu işe bakın, üst raftaki bütün koliler ya yırtıktı ya da şişeleri açıktaydı. Diz çökerek alttaki rafa baktım. Evet, sonunda aradığımı bulmuştum. Sapasağlam bir kolide dizili duran bir düzine şişe, daha ne düşünüyorsun, al da bizi eve götür dercesine yüzüme bakıyordu. Koliyi kaldırıp, alışveriş arabasına koyarken, gördüm onu. Tam karşımda duruyordu, yüzünde içten bir gülümseme vardı. “Demek hâlâ rakı içiyorsun” dedi selam vermek yerine. “Evet” dedim, çok iyi tanıdığım, ama bir an çıkaramadığım, bu uzun boylu, kır saçlı, yakışıklı adama. Yüzümdeki ifadeden duraksadığımı anlamıştı. “Aşkolsun Adnan” dedi, “insan hayattaki tek kardeşini tanımaz mı?” Alaycı bir tavır takınmıştı, ama sesindeki sitem, bana geçmişi anımsatacak kadar ciddiydi.

“Doğan!” diye fısıldadım, “Doğan sen misin?” “Benim” dedi sakin bir tavırla. “Ama…” “Ne aması, yoksa öldüğümü mü sanıyordun?” “Allah geçinden versin, öldüğünü sanmıyordum da…” “Başımın belada olduğunu düşünüyordun” diyerek sözlerimi tamamladı. Yanıtlamak yerine şaşkınlıkla yüzüne baktım. Siyah saçları iyice beyazlanmıştı, çekik gözlerinin uçlarında, ağız kıvrımlarında kırışıklıklar oluşmuştu, ama beni şaşkınlığa uğratan değişiklik bakışlarındaydı; bir zamanlar insana uzlaşmaz bir inatla,

.

PDF Kitap İndir

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir